Bəsdi Əliyeva
(105 saylı körpələr evi uşaq bağçasında müəllim)

    1999-cu ildə bizim qrupa bir uşaq gəldi. Onun adı Murad idi. Murad çox şirin və mehriban uşaq idi. İlk baxışdan insanın diqqətini cəlb edirdi.
    Biz hər məşğələdə Azərbaycanın dövlət himnini səsləndirərdik. Muradım sağ əlini ürəyinin üstünə qoyub, sol əlində də bayraq tutardı. Bir gün soruşdum ki, Murad, sən böyüyəndə nə olacaqsan? Tərəddüd etmədən dedi:
    – Müəllim, mən zabit olacağam!
    Mən də: “Afərin, mənim balam, inşallah, sən zabit olarsan!” ‒ dedim.
    Tədbirlərdə Murad həmişə bizdən xahiş edirdi ki, ona zabit forması geyindirək. Biz də Murada istədiyi şəraiti yaradırdıq. Murad əynində zabit forması, əlində bayraq zala daxil olurdu.
    Daha sonra Murad bağça ilə vidalaşıb, məktəbə yollandı. İllər sonra anası Xavər xanımla təsadüfən yolda rastlaşdıq. Soruşdum ki, Xavər xanım, mənim Muradım necədir, harada təhsil alır? Dedi ki, Bəsdi müəllim, Murad artıq AAHM-in sonuncu kursunda təhsil alır. Mən də sevindim, dedim ki, şükürlər olsun.
    Mənfur düşmənlərimiz hücum edəndə eşitdim ki, mənim zabit balam ‒ Muradım da cəbhəyə yollanıb, qəhrəmancasına şəhid olub.
    “Şəhidlər ölməz, vətən bölünməz” deyirlər. Muradım, sən hər zaman bizim qəlbimizdə yaşayacaqsan. Axı sən bizim üçün, vətənimiz üçün, torpağımız üçün şəhid olmusan. Ruhun şad olsun, mənim balam.